تریوندا بر پایه چهاروجهی افلاطونی ساخته شده، شکلی که در نگاه اول هیچ شباهتی به توپ ندارد.
غزال زیاری: هر چهار سال، دنیای فوتبال منتظر یک تورنمنت هیجان انگیز است؛ اما پشت صحنه جام جهانی، رقابتی علمی هم در جریان است: طراحی توپ رسمی مسابقات. اخیرا آدیداس در نیویورک از توپ جدید جام جهانی ۲۰۲۶ با نام تریوندا (Trihonda) رونمایی کرد؛ توپی که در ظاهر شاید ساده به نظر برسد، اما در دلش ریاضی، فیزیک و مهندسی پیشرفته نهفته است.
این توپ، “تریوندا” نام دارد که در اسپانیایی به معنی “موج سهگانه” است و به میزبانی سه کشور آمریکا، کانادا و مکزیک در این تورنمنت اشاره دارد. این توپ تنها از چهار پنل دوختهشده ساخته شده که این رکورد بیسابقه ای در تاریخ جام جهانی (در مقایسه با ۲۰ پنل توپ “الرحله” که برای جام جهانی قطر ۲۰۲۲ طراحی شده بود) است.
اما راز اصلی در طراحی این توپ نهفته است. تریوندا بر پایه چهاروجهی افلاطونی ساخته شده، شکلی که در نگاه اول هیچ شباهتی به توپ ندارد. طراحان با لبههای منحنی و اتصالات دقیق کاری کردهاند که این ساختار هندسی به سطحی کاملاً کروی تبدیل شود و هدف از این کار، ساخت توپی زیبا، دقیق و قابل پیشبینی است؛ چیزی که “جابولانی” توپ پرحاشیه جام جهانی ۲۰۱۰ از آن محروم بود.
فرورفتگیها و شیارهای ظریف روی سطح تریوندا نقشی حیاتی در عملکرد آن دارند. آنها نیروی Drag یا مقاومت هوا را کنترل میکنند تا توپ در پرواز رفتاری طبیعی داشته باشد. درعینحال، تعداد کم تقارنهای آن (۱۲ بهجای ۶۰ در توپ کلاسیک تلاستار) باعث شده تا برخی از دانشمندان نسبت به رفتار پروازی آن تردید داشته باشند.
بازیکنان و فیزیکدانان حالا آمادهاند تا در تونل باد و زمین تمرین، راز پرواز تریوندا را کشف کنند. آیا این توپ، دقیقترین دستاورد تاریخ فوتبال است یا تجربهای پرریسک دیگر مثل جابولانی؟
برای مطالعه ادامه این مقاله و دیدن تصاویر طراحی شگفتانگیز تریوندا، اینجا کلیک کنید.
ایرانسل، در جریان آیین «یک ایران متصل»، جدیدترین دستاوردها و راهکارهای ارتباطی و دیجیتال خود را به دکتر مسعود پزشکیان معرفی کرد و همزمان ۹۴۶ پروژه ارتباطی ایرانسل در ۲۱ استان کشور با حضور رئیسجمهوری، به بهرهبرداری رسید.
امیر اسماعیل ادیبپناه، مدیرمسئول «هوش مصنوعی آدینه»، در نمایشگاه اینوتکس تأکید کرد یکی از مهمترین دلایل شکست پروژههای هوش مصنوعی، استفاده از دادههای ناسالم و غیرقابل اتکاست؛ مسئلهای که میتواند خروجی الگوریتمها را نیز پرخطا کند.
پژوهش جدید دانشمندان دانشگاه استنفورد نشان میدهد مهار گیرندهای به نام EP۲ در سلولهای ایمنی میتواند برخی آثار افزایش سن را در موشها کاهش دهد و عملکرد حافظه، عضلات و قلب آنها را بهبود ببخشد.
متا آزمایش رباتهایی را آغاز کرده که میتوانند وظایف نگهداری دیتاسنترها را خودکار کرده و بخش بزرگی از نیروی انسانی را حذف کنند.
Δ