عبدالحسین جلالیان، شاعر و حافظپژوه در ۹۷ سالگی درگذشت.
نمایشهای «خارج از شهر»، «زندانی خیابان دوم»، «تلخاب»، «آرزوی بزرگ» و «دونات توت فرتگی» به روی صحنه میروند و کتاب «تئاتری به تمامی تئاتری» مجموعهمقالهای درباره دیدگاههای «پیتر شِیفر» نمایشنامهنویس انگلیسی منتشر شد.
بهرام ابراهیمی بازیگر سریال تلویزیونی «دیوار دفاعی» به تهیهکنندگی مسعود دهنمکی و کارگردانی احمد کاوری شد.
«کافه سلطان» از آن دست فیلمهایی است که نشان میدهد چگونه میتوان یک موقعیت پرتنش و تاریخی را به پسزمینهای هوشمندانه برای کاوش روابط انسانی تبدیل کرد؛ بدون آنکه فیلم در دام گلدرشتی، شعارزدگی یا هیجانسازی ساختگی بیفتد.
کارگردان فیلم فجر گفت: برای نخستینبار از دل سیاهچادرهای بختیاری یک شخصیت را تا خط مقدم همراهی میکنیم. لباس، زبان، معماری سیاهچادر و نحوه چیدمان آن کاملاً واقعی و مطابق سنت اجرا شده است.
امروز که بسیاری از صحافیها تعطیل شدهاند و کتابها بیشتر دیجیتال شدهاند، رضا وفا همچنان پشت میز کارش میایستد، نخ میکشد، جلد میزند و کتابها را دوباره به زندگی برمیگرداند. او نه فقط یک حرفه را زنده نگه داشته، بلکه بخشی از حافظه جمعی اهواز را حفظ کرده است؛ حافظهای که اگر او نباشد، شاید دیگر کسی آن را به یاد نیاورد.
علیرضا معتمدی در «دختر پریخانوم» از دل واقعیت روزمره، جهانی میسازد که در آن خیال به تنها راه ادامه زیستن تبدیل میشود؛ جهانی که هم تلخ است و هم شاعرانه، هم مضطرب و هم رهاییبخش.
علیاصغر شادروان، کارگردان باسابقه سینمای ایران و خالق آثاری ماندگار چون «تیرباران» و «بحران»، با تاکید بر ظرفیتهای مغفولمانده سینمای جنگ و آثار تاریخی، گفت: قانونمندی، پرهیز از تصمیمهای سلیقهای و بهرهگیری از تجربه فیلمسازان پیشکسوت، میتواند این گونههای مهم سینمایی را دوباره به مسیر اثرگذاری و بالندگی بازگرداند.
شنبه نصیریان بیش از هفتاد سال خواند؛ نه برای صحنههای رسمی، نه برای شهرت، که برای مردم. برای همانهایی که هر روز در بازار و باغ و کوچه صدایش را میشنیدند و با آن روزشان را آغاز میکردند. او از جنس همان مردمی بود که برایشان میخواند؛ بیتکلف، بیادعا، بیحریص. باغبان بود، اما باغش فقط سبزی نبود؛ باغی از نغمه و حس و خاطره داشت که هر روز آبیاریاش میکرد.