باستانشناسان در دانمارک با کشف یکی از بزرگترین مراکز تولید پارچه متعلق به عصر وایکینگها، شواهد تازهای از پیچیدگی ساختارهای اقتصادی، صنعتی و تجاری جوامع اسکاندیناوی در فاصله سدههای هفتم تا دهم میلادی به دست آوردهاند؛ کشفی که روایت سنتی از وایکینگها بهعنوان جنگجویانی دریانورد را به چالش کشیده و ابعاد نوینی از سازمان اجتماعی و ظرفیتهای تولیدی آنان را آشکار ساخته است.
به گزارش خبرنگار میراثآریا، پژوهشهای باستانشناسی در دانمارک به کشف یکی از مهمترین و گستردهترین مراکز تولید منسوجات متعلق به عصر وایکینگها انجامیده است؛ کشفی که میتواند درک پژوهشگران از ساختار اقتصادی و الگوهای سازمان اجتماعی جوامع وایکینگی را بهطور بنیادین دگرگون کند.
این محوطه باستانی در منطقه «سوفتن» و در فاصله حدود ۱۰ کیلومتری شمال شهر آرهوس، در شبهجزیره یوتلند واقع شده و وسعتی بیش از ۱۰۰ هزار متر مربع را دربرمیگیرد. بر پایه ارزیابیهای باستانشناختی، این مجموعه در فاصله زمانی میان سالهای ۶۰۰ تا ۹۵۰ میلادی، همزمان با اواخر عصر آهن و آغاز عصر وایکینگها، فعال بوده است.
کاوشهای میدانی که نزدیک به ۱۰ ماه به طول انجامیده، به شناسایی بیش از ۸۰ خانه گودالی منجر شده است؛ سازههایی نیمهفرورفته که در جوامع اسکاندیناوی آن دوره، هم بهعنوان محل سکونت و هم بهعنوان کارگاههای تخصصی مورد استفاده قرار میگرفتند.
در جریان حفاریها، مجموعهای قابلتوجه از ابزارهای ریسندگی و بافندگی، از جمله وزنههای دارهای بافندگی، دوکهای نخریسی و شواهد مرتبط با فرآوری گیاه کتان کشف شده است؛ یافتههایی که نشاندهنده وجود یک نظام تولیدی تخصصی و سازمانیافته در حوزه صنعت نساجی است.
پژوهشگران همچنین سکههای نقره، مهرههای شیشهای، سفالینهها و طیف متنوعی از اشیای روزمره را در این محوطه شناسایی کردهاند؛ آثاری که از پیوند این مرکز با شبکههای گسترده مبادلات اقتصادی و تجاری عصر وایکینگها حکایت دارد.
بر اساس نتایج اولیه مطالعات، تولیدات این مجموعه احتمالا به شهر بازرگانی «آروس» ــ آرهوس امروزی ــ که یکی از مهمترین مراکز تجارت در جهان وایکینگ بهشمار میرفت، انتقال مییافته است؛ موضوعی که جایگاه این محوطه را در زنجیره تأمین و اقتصاد منطقهای آن دوران برجسته میسازد.
«لیو استیدسینگ رهِر-لانگبرگ»، سرپرست گروه کاوش از موزه موسگارد، با اشاره به ویژگی منحصربهفرد این محوطه تأکید کرده است که تمرکز گسترده بر تولید منسوجات، این مجموعه را از دیگر سکونتگاههای شناختهشده عصر وایکینگها متمایز میکند.
به اعتقاد پژوهشگران، وجود تنها یک اقامتگاه اصلی در میان دهها کارگاه تخصصی، میتواند نشانهای از مدیریت متمرکز و کنترل این مجتمع تولیدی توسط یک فرد، خاندان یا ساختار قدرت محلی باشد؛ فرضیهای که در صورت تأیید، تصویری پیشرفتهتر از سازمان اقتصادی و سلسلهمراتب اجتماعی در جوامع وایکینگی ارائه خواهد کرد.
انتهای پیام/
سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) با انتشار جزئیات نهایی چهلوهشتمین اجلاس کمیته میراث جهانی، اعلام کرد این نشست از ۱۹ تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۶ به میزبانی شهر بوسان کرهجنوبی برگزار میشود و طی آن، اعضای کمیته درباره ثبت ۳۰ پرونده جدید در فهرست میراثجهانی، سه پیشنهاد مربوط به آثار ثبتشده و همچنین وضعیت حفاظتی ۱۴۷ اثر ثبتشده در فهرست میراثجهانی تصمیمگیری خواهند کرد.
تازهترین گزارشهای بینالمللی از بازار گردشگری نشان میدهد گردشگری فرهنگی و میراثمحور، با تکیه بر رشد تقاضا برای تجربههای اصیل تاریخی و فرهنگی، به یکی از راهبردیترین و پویاترین بخشهای صنعت گردشگری جهان تبدیل شده است؛ بازاری که ارزش آن در سال ۲۰۲۵ به حدود ۶۲۴ میلیارد دلار رسیده و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۳ از مرز ۹۳۷ میلیارد دلار عبور کند؛ روندی که اهمیت حفاظت از میراثفرهنگی و مدیریت پایدار مقاصد گردشگری را بیش از هر زمان دیگری برجسته ساخته است.
تازهترین گزارشها و تحلیلهای رسانههای تخصصی صنعت گردشگری نشان میدهد الگوی سفر در سال ۲۰۲۶ با تغییرات قابل توجهی روبهرو شده است؛ بهگونهای که گردشگران بیش از گذشته به دنبال تجربههای اصیل فرهنگی، مقاصد کمتر شناختهشده، سفرهای پایدار، استفاده از فناوریهای هوش مصنوعی و رویدادمحوری هستند، روندی که میتواند سیاستگذاری صنعت گردشگری در کشورهای مختلف را نیز تحت تاثیر قرار دهد.
چهلوهشتمین اجلاس کمیته میراثجهانی یونسکو که از ۱۹ تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۶ در شهر بوسان کرهجنوبی برگزار خواهد شد، علاوه بر بررسی ۳۰ پرونده جدید ثبتجهانی، بر مدیریت پایدار گردشگری، حفاظت از محوطههای تاریخی در برابر تغییرات اقلیمی، تقویت نظامهای مدیریتی و افزایش تابآوری آثار فرهنگی و طبیعی در برابر بحرانهای جهانی تمرکز خواهد داشت.
Δ