برخی از مدافعان انسداد اینترنت، خود از «سیمکارتهای سفید» یا اینترنتهای بدون محدودیت بین الملل (اصطلاحاً پرو) استفاده میکنند. این تضاد رفتاری، مصداق بارز «یک بام و دو هوا» است.
به گزارش خبرآنلاین، به نقل از سیتنا، اگر اینترنت بینالملل تا این حد هولناک و مخرب است که باید برای بیش از ۸۰ میلیون ایرانی قطع شود، چرا این مدعیان و صاحبان دسترسیهای خاص، خود را در معرض این خطر قرار میدهند؟ آیا خونِ کسانی که پشتِ حصارهای امنِ رانتی نشستهاند، از خون کسبوکارهای خرد و دانشجویانی که برای یک جستجوی ساده علمی در گل ماندهاند، رنگینتر است؟
حقیقت تلخ آنجاست که این جریان، اینترنت را نه به عنوان یک «حق عمومی»، بلکه به عنوان یک «امتیاز طبقاتی» میبیند. آنها با استفاده از رانتهای ارتباطی، در حالی از مزایای دهکده جهانی بهره میبرند که همزمان با اظهارات شاذ، تبر به ریشه معیشت دیجیتال مردم میزنند. این برخورد طبقاتی با اینترنت، نهتنها توهین به شعور مخاطب، بلکه شکافی عمیق میان ملت و کسانی است که پشتِ دیوارهای بلندِ دسترسیهای ویژه، برای بقیه نسخه «محرومیت» میپیچند.
نمیشود با اینترنت بدون فیلتر سفارشی، علیه اینترنت بینالملل سخن گفت. مردم میپرسند: اگر اینترنت جهانی بد است، چرا برای شما حلال و برای ما حرام است؟ دوران «بنشین و بگو، خودت نشنو» به سر آمده است؛ یا محدودیت برای همه، یا آزادی و دسترسی عادلانه برای همه. اینترنت طبقاتی، مسیر آلوده ای است که هیچ توجیه تربیتی و صیانتی نمیتواند آن را پاک کند.
۵۸۵۸
وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات با تشریح مهمترین اقدامات و چالشهای این وزارتخانه در دولت چهاردهم، با تأکید بر ضرورت دسترسی عادلانه و پایدار مردم به اینترنت گفت: ارائه اینترنت باکیفیت و پایدار محقق نخواهد شد مگر اینکه پرونده فیلترینگ در کشور بسته شود؛ چراکه محدودیتها و استفاده گسترده از فیلترشکنها به کیفیت شبکه و اقتصاد دیجیتال آسیب زده است.
سامسونگ گلکسی A۱۸ ۴G را بیسروصدا در بازار اروپا معرفی کرد؛ گوشی اقتصادی جدید این شرکت با تراشه Exynos ۱۶۱۰، نمایشگر ۶.۷ اینچی Super AMOLED، گواهی IP۶۴ و ۶ سال پشتیبانی نرمافزاری عرضه میشود و نسبت به نسل قبل گرانتر شده است.
اسناد محرمانه فاش کردهاند که پلیس آلمان برای دسترسی به پیامهای رمزنگاریشده، نیازی به شکستن پروتکلهای امنیتی پیامرسانها ندارد.
در میان همه سرمایهگذاریهایی که برای ساختن آینده یک کشور انجام میدهیم، شاید هیچکدام به اندازه سرمایهگذاری بر ذهن نسل آینده سرنوشتساز نباشد. فناوری را میتوان خرید، اما فرهنگ فناوری را نمیتوان وارد کرد؛ ابزار را میتوان وارد کرد، اما ذهنی که ابزار بعدی را طراحی کند باید در همین سرزمین و همین آب وخاک پرورش یافته باشد.
Δ