خودروسازی آلمان، یکی از نمادهای قدرت صنعتی اروپا، با یک بحران جدی روبهرو شده است؛ بحرانی که حالا خودش را در قالب تعدیل گسترده نیروی انسانی نشان میدهد.
فولکسواگن، بیامو، پورشه و مرسدسبنز در شرایطی قرار گرفتهاند که برای حفظ رقابتپذیری، کاهش هزینهها و افزایش بهرهوری، ناچار به حذف دهها هزار شغل شدهاند. فولکسواگن از کاهش ۵۰ هزار شغل تا پایان دهه و کاهش ظرفیت تولید خبر داده و پورشه و بیامو نیز برنامههای تعدیل نیروی قابلتوجهی در پیش گرفتهاند.
اما ریشه این بحران کجاست؟ یکی از مهمترین پاسخها، چین است. خودروسازان آلمانی بخشی از بازار بزرگ چین را به رقبای بومی واگذار کردهاند؛ شرکتهایی که با تولید خودروهای برقی ارزانتر و فناوری رقابتیتر، قواعد بازی را تغییر دادهاند. همزمان، تعرفههای تجاری در آمریکا و هزینه سنگین گذار به خودروهای برقی، فشار بیشتری بر صنعت آلمان وارد کرده است.
اما این اتفاق یک سؤال مهم برای ایران ایجاد میکند: اگر غولهایی با مقیاس جهانی، برای افزایش بهرهوری مجبور به جراحی ساختاری و کاهش نیروی انسانی شدهاند، وضعیت صنعت خودروی ایران چگونه خواهد بود؟
صنعتی که سالها از حمایت دولتی، انحصار و یارانههای پنهان برخوردار بوده و همزمان با مشکلاتی مانند زیان انباشته و بهرهوری پایین نیروی کار مواجه است، در صورت تغییر قواعد بازی با چه هزینهای روبهرو خواهد شد؟
بحران خودروسازی آلمان شاید فقط داستان فولکسواگن و مرسدسبنز نباشد؛ میتواند هشداری برای صنعتی باشد که دیر یا زود باید با مسئله بهرهوری، رقابت و نیروی مازاد مواجه شود.
شرایط طرح فروش اقساطی کرمان موتور شهریور 1405 در جدول زیر قابل مشاهده است.
جنگ تعرفهای آمریکا و اروپا فعلاً با تعرفه ۱۵ درصدی برای خودروهای اروپایی به یک توافق رسیده است؛ رقمی که نسبت به تعرفه ۲۷.۵ درصدی قبلی کاهش محسوسی دارد، اما برای صنعتی که همزمان زیر فشار چین، کاهش سودآوری و هزینه گذار به خودروهای برقی است، همچنان سنگین محسوب میشود.
همزمان با کاهش درآمد دلاری و حقیقی مردم ایران، قیمت جهانی خودرو نیز رشدی سریع را تجربه کرده است. در این میان، تعرفهها و محدودیتهای واردات نیز به این معادله اضافه شدهاند؛ گویی مجموعهای از عوامل داخلی و خارجی دست به دست هم دادهاند تا خودروی جهانی هرگز به دست مصرفکننده ایرانی نرسد.
شرایط طرح فروش نقدی ایران خودرو ویژه شهریور 1405 اعلام شد.
Δ